Microadventure: Liftend naar Antwerpen

Soms lachen ze terug, soms halen ze hun schouders op, soms wijzen ze met hun vinger naar beneden en soms proberen ze ons te negeren. De meeste auto’s rijden ons voorbij. We houden een kartonnen bord met de tekst ‘Utrecht’ vast, waar we al snel ‘Zwolle’ aan toevoegen. Elke auto die voorbijkomt krijgt van ons een gek dansje, onze grootste glimlach en een blik die zegt: ‘Neem ons mee!’ De meeste auto’s rijden ons echter voorbij. Dan stopt er een zwarte Suzuki Swift. Het raampje gaat naar beneden en de man zegt ‘Ik kan jullie wel tot Heerenveen meenemen.’

lifterroelie

Het doel is Antwerpen, want daar woont onze vriend Erwin. We kennen hem van het Noordelijk Film Festival waar we allen vrijwilliger zijn. Omdat het altijd zo gezellig is besloten we ook na het festival af te spreken en samen films te kijken. Met vijf achtergebleven vrienden besloten we hem eindelijk eens op te zoeken voor een weekendje Antwerpen.

Voor avontuur hoef je helemaal niet naar de andere kant van de wereld en het hoeft ook niet veel te kosten. Dat hebben wij met Zwerflust ook proberen duidelijk te maken. Naar Antwerpen kan je natuurlijk heel gemakkelijk met de auto of trein komen. Maar ik was geïnspireerd geraakt door het blog van Alastair Humphreys over microadventures en ik wilde het iets anders gaan ondernemen: Ik stelde voor om te gaan liften. Tot mijn verbazing was iedereen enthousiast. Ik was wel even vergeten dat dit wellicht niet het beste seizoen was om te liften.

Aatlsje besloot met de auto te gaan, waardoor wij met twee teams van 2 overbleven voor een liftwedstrijd die om 9:00 zou beginnen.  Dennis stapt om 9:10 uit de trein in Groningen en begon daar met Wytse. Roelie en ik staan pas om tien voor tien op de Overijsselseweg in Leeuwarden. Twintig minuten later stappen we in de Suzuki Swift van Rinze. Een wat verwarde man van rond de vijftig die in zijn jeugd ook had gelift in Scandinavië. Van zijn verdere verhalen begrijpen we weinig. Hij zet ons af bij de McDonalds in Heerenveen. Daar lopen we naar de bushalte bij de rotonde en houden ons bordje wederom omhoog. De vierde auto stopt al.

Het is Rinus die net zijn vader uit de Tjongerschans, het ziekenhuis in Heerenveen, had opgehaald. ‘Hartkwalen. Hij deed het niet goed meer, maar ze hebben hem weer gerepareerd’. Rinus had nog nooit lifters meegenomen maar ‘een glimlach doet veel goeds’ aldus Rinus. Hij neemt ons mee naar Steenwijk waar hij in de buurt een camping heeft. Hij heeft ook een aantal chalets, die doen het ook goed in de winter. Bij mensen die in scheiding liggen of tijdelijk iets nodig hebben. ‘Dit doen we nu al 15 jaar. Als de relatie niet zo lekker meer loopt dan zeggen ze al; moet je Rinus niet even bellen?’ Vlak voordat we worden afgezet in Steenwijk geven we ze beiden een symbolisch frysk dumke.

In Steenwijk worden we afgezet bij de afrit en lopen we naar de oprit, waar we wederom niet lang hoeven te wachten. We worden opgepikt door Loes die haar zus in Enschede gaat opzoeken. Loes haar auto is een beetje rommelig en er moet het een en ander aan de kant worden geschoven voordat we er in kunnen. Op haar stoel is zo te zien ook meerdere malen wat koffie gegaan, maar we hebben weer een lift. Ook Loes had vroeger gelift, vooral van school naar huis. Ze was te lui om te fietsen en dan ging ze gewoon liften. Wel nam ze altijd haar helm mee, ‘dan leek het immers net alsof ik pech had. En ik had dan ook het gevoel dat ik iemand een tik kon verkopen als ik het niet vertrouwde.’ Loes zet ons vlak voor Zwolle, bij een Shell Tankstation af.

In Zwolle hoeven we wederom niet lang te wachten. We worden opgepikt door een jongen die gehuurde auto’s moet terugbrengen. ‘Dit mag natuurlijk niet, maargoed dat merkt toch niemand. Ik moet toch die kant op.’ Hij had net stage gelopen in Mauritius en terug in Nederland had hij dus een bijbaantje waarbij hij auto’s ergens naar toe rijdt en vervolgens met de trein naar huis gaat. Ook hij had gelift, vooral in Frankrijk, alleen sprak hij geen Frans. ‘Dat was wel minder.’ Het zet ons af in Amersfoort.

Tot nu toe was onze reis erg voorspoedig verlopen. We hadden op elke plek binnen 20 minuten een nieuwe lift. In Amersfoort wilden we echter een lift die ons voorbij Utrecht hielp, en dat duurde even langer. We kregen wel liften aangeboden, maar geen ging voorbij Utrecht. Tot dat er een echtpaar stopte met een nummerbord uit Stadskanaal. Ze gingen naar Rotterdam en wilden ons wel bij Gorinchem afzetten. Hier hadden we een uur op moeten wachten, maar dat voelde helemaal niet lang. De man was kinderarts en kwam oorspronkelijk uit Lodz in Polen. Ze gingen naar een tenniswedstrijd in Rotterdam. Doordat de man tijdens leuke gesprekken zijn Pools gesproken tomtom volgt gaat hij niet langs Gorinchem en zet hij ons uiteindelijk af bij Capelle aan de Ijsel, vlak voor Rotterdam.

lifterhenk

Als we uitstappen is Roelie ineens chagie: ‘Ik ben er wel klaar mee. Als we nu een auto hadden waren we er al lang geweest.’ Als ik vervolgens Dordrecht op het bordje schrijf is het ook niet goed, het was veel te klein opgeschreven. In Amersfoort was alles nog zo leuk, en ik vond de lift de meest interessante tot zover. Roelie vond het ‘vermoeiend’. Na een bakje koffie van het benzinestation is alles weer goed en is Roelie weer de oude. We doen onze gekke dansjes weer en geven elke voorbijganger onze grootste glimlach. De meeste mensen moeten echter naar Rotterdam en slaan niet af richting Dordrecht. Het duurt daarom lang voordat we de volgende lift krijgen. Van het andere team horen we dat zij 2 uur hebben stilgestaan bij Arnhem. Dat doet ons moraal goed. Wij staan 1,5 uur stil, maar hebben ondertussen wel lol. Een waardetransport auto van Brinks stopt als geintje en als er een auto met Belgisch nummerbord stopt laten we ons bordje ‘Antwerpen’ nog wilder zien. Het blijkt echter een Nederlander die ook naar Rotterdam moet. Ook vergeet een man dat hij zijn kop koffie nog op het dak van zijn auto heeft staan. Een motorrijder moet wel naar Dordt, en als we een helm mee hadden mochten we mee.

Uiteindelijk stopt er een jongen met een grote zonnebril en een klussersbus. Hij was net klaar met werken en was eigenlijk verkeerd gereden. Hij moest naar Papendrecht dus hij kon ons wel een stukje verder helpen. Hij had slechts een keer eerder lifters meegenomen. Dat waren bloedmooie vrouwen. Die moest hij wel meenemen. Het bleken Russische vrouwen te zijn. Wij hadden een goede uitstraling volgens hem. ‘Twee hoofddoeken, had ik natuurlijk niet meegenomen.’  Hij neemt ons mee over ons dooie punt en rijdt zelfs nog wat om, om ons af te zetten bij een benzinestation voor de Moerdijkbrug.

Daar staan we nog geen vijf minuten of we worden al weer opgepikt door een vrouw die met haar dochter op bezoek zou gaan bij haar zus en zwager in Breda. Lang zitten we niet bij haar in de auto. Ze zet ons af bij het laatste benzinestation voor Breda. Daar horen we van Aaltsje dat Dennis en Wytse op 60km van Antwerpen zitten. Wij zitten op 56km. We liggen dus voor.

lifen

Niet veel later stopt er een busje. ‘Ik moet eerst even pissen’ is het eerste dat hij tegen ons zegt. Hij rijdt door naar de parkeerplaats en plast tegen een boom aan. Wij lopen naar zijn busje waarop ‘De klusbus van Jan’ te lezen valt. Jan ging carnaval vieren in Maastricht en om de files te omzeilen in Eindhoven ging hij via Antwerpen. De ideale lift dus. Hij kwam uit Gouda en was daar lange tijd een mannetje van alles bij een woonstichting. Inmiddels heeft hij dus zijn eigen klusbedrijf.

Als hij ons even voorbij het knooppunt Antwerpen oost afzet, zie ik op mijn telefoon dat ik 20 minuten geleden een sms’je heb gekregen van Dennis: ‘Wij voor de poorten’. Zullen ze ons toch voorbij gegaan zijn?  Op onze telefoon zien we dat het nog 2,8 km naar ons hostel is. Snelwandelend vliegen we door de Antwerpse straten, langs orthodoxe joden en winkels waar ze velo’s verkopen. Om 18:34 stappen we het hostel binnen en daar komen wij als eerste aan. Wytse en Dennis komen een half uur later binnen lopen. Het was een zeer geslaagd microadventure. Wat wordt het volgende microadventure?

Advertenties

Over hleutscher

Hallo. Ik ben Henk Leutscher, geboren in 1984. Voorheen Wereldreiziger en daarvoor een tijdje leraar geschiedenis. Sinds januari 2012 weer inwoner van Leeuwarden.
Dit bericht werd geplaatst in Leeuwarden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s